Martes, Febreiro 09, 2016
  • mapa cab
  • petroglifo cab
  • esfollada cab
  • cruceiro cab
  • lanzada cab
  • labregos cab
  • seran cab
  • oburro cab
  • charanga cab

Para unha correcta visualización desta web recomendamos empregar un destes navegadores web:

firefoxLogo      chrome logo

Antón Malde detalla o resultado do estudo multidisciplinar aplicado no santuario rupestre de Pena Furada, localizado en Coirós (Terra das Mariñas-A Coruña). 

O arqueólogo describe este emprazamento do tempo galaico-romano destacándolle especialmente as súas cualidades arqueoastronómicas, equinociais e solsticiais, localizadas tras o longo estudo desenvolto neste singular vestixio, único na Península Ibérica dado o conxunto das súas peculiares características. Un lugar que acadou manter viva ata actualidade unha consideración especial entre os habitantes da redonda.

O evento celebrouse no local "Portas Ártabras" -sede da Asociación de Amigos dos Museos de Galicia-, ubicado na cidade Vella de A Coruña, durante a noitiña do 24 de setembro de 2.015. 

Máis información acerca do Proxecto Arqueolóxico da Pena Furada en: 

http://penafurada.net/

https://www.facebook.com/Sitio-Arqueolóxico-de-Pena-Furada-235336269849248/tim­eline/

Publicado el 16 sept. 2015

A “Pedra da Serpe”é un monumento lítico único de orixe descoñecida e datación aínda incerta, ubicado en Gondomil (Corme Aldea, freguesía de Santo Adrán), concello de Ponteceso (Costa da Morte-A Coruña). Documentado polo arqueólogo B. Sivelo en “Antigüedades de Galicia” (1.875) sempre espertou a curiosidade dos historiadores.

Conta a lenda que unha vez chegado Sto. Adrán librou a esta terra da praga das serpes ao petar fortemente co pé no chan, e facelas desaparecer todas ficando encantadas baixo este penedo. Disque na praia próxima da Ermida aínda se ven, entre a area, os tocos das árbores da antiga e rica vila de Valverde, queimada polos romanos para escorrentar as serpes.

A “Pedra da Serpe” é un penedo granítico ubicado nun cruce de camiños, que amosa diversas manufacturas de interese: pías, coviñas, e a talla dunha serpe alada na que se distingue perfectamente a cabeza, dúas ás e unha cola rematada en punta. A Cruz latina chantada actual substitúe á anterior, derrubada froito dun accidente. Esta serpe alada representa una talla excepcional no mundo occidental e acrecenta a presencia do culto ofídico en Galicia, localizado en diversos vestixios como os castros, petróglifos e antas. Este monumento representa un exempro máis da superposición da simboloxía cristiá nun lugar de posible culto pagano anterior.

A simboloxía da Serpe resulta variada e descoñecida en moitos casos, anque se relaciona coa Fecundidade, como Gardadora de Tesouros, como símbolo de Curación e Eternidade, como nexo de unión do Mundo Terrenal e o Alén, e como elemento Demoníaco. A serpe alada é un ser que está rodeado polo mito e a lenda, Vicente Risco ten recollido testemuñas de xente que asegura ter visto cóbregas voando. 

A informante, natural e veciña de Corme, de 63 anos de edade, que acompañou cara á “Pedra da Serpe”, procedeu a persinarse 3 veces unha vez chegados cabo dela. “Teño costume de facelo cando paso diante do cruceiro. Paro e fago a Cruz”.

Vídeo relacionado

O "Marco do Salto" localízase no Concello de Cabanas (Terras do Eume-A Coruña), cumpre función liminal entre as freguesías do Salto (Sta. Cruz), Laraxe (San Mamede) e Irís (Sto. Estevo). 

Ofrécese en material de pedra de Granito cunha fasquía pulida e fálica, ten un contorno na súa base de 100 cm. e de 85 cm. na croa, a partir da liña terriza conta cunha altura máxima de 54 cm. na banda S.O.

Esta pedrafita goza de propiedades curativas contra do Meigallo e o Mal de Ollo tanto nas persoas coma nos animais; nalgunhas localidades inmediatas especifican do animal en cuestión: "Para 
as vacas enfermas". 

No ritual a seguir para erradicar estas enfermedades "non de médico" debe deixarse unha prenda ou complemento propiedade da persoa á que se desexa dar remedio e liberar do mal, no caso de ser a propia persoa afectada quen realiza o ritual pousará unha moeda na coviña que destaca no centro da súa croa ou ben procederá a deixala no redor inmediato do marco, ben en superficie ben soterrada ao pé . No caso da curación dun animal déixase un mechón dos pelos do rabo do animal, e de ser este unha Vaca falan na veciñanza da opción optativa de deixar unha botella que conteña seu leite.

No lugar ubícase un panel que indica compre achegarse ao marco en silencio, realizar o ritual e voltar en silencio de novo, o proceso debe realizarse antes da media noite. Unha vez na pedrafita hai que dar tres cuadas no marco e logo nove voltas mentres que se di o seguinte:

"Meigos e Meigas,
envexosos e envexosas,
encantadores e encantadoras,
tanto gozades de min 
como eu desta moeda
que vou tirar."

“USO SIMBÓLICO DO CUARZO NA CULTURA GALEGA”

TEXTO CONTRACAPA:

O antropólogo Rafael Quintía achéganos ao mundo simbólico do uso do seixo en Galicia. Un percorrido diacrónico dende as diferentes formas nas que aparece o seixo no rexistro arqueolóxico galego, centrándonos sobre todo no seu aspecto simbólico e no seu posible uso ritual, ata o mundo da antropoloxía e das aplicacións deste mineral en diferentes contextos da cultura popular galega. Na presente monografía o autor propón hipóteses esclarecedoras coas que poidamos avanzar na senda da interpretación do uso do cuarzo dende épocas antigas e en contextos rituais e simbólicos cronoloxicamente distantes.

DATOS TÉCNICOS:

Autor: Rafael Quintía Pereira
Editorial: Sociedade Antropolóxica Galega
Impresión: branco e negro
Tamaño: 21×15
174  páxinas
I.S.S.N. 2341-0353

PRÓLOGO

Rafael Quintía, senta neste novo traballo os alicerces da investigación dun dos temas mais fascinantes e conspicuos da tradición galega. Tal como xa fixera tamén cun dos seus libros anteriores, o dedicado uso do Alicornio na medicina tradicional galega, editado tamén pola SAGA, Rafa Quintía disponse neste ensaio a evidenciar e dignificar outro dos elementos clave para a comprensión do universo simbólico dos galegos.

O seixo está presente, dende as prodixiosas fonduras dos tempos, non soamente no solar galego como unha substancia abondosa, senón de xeito absolutamente selectivo en todos os hábitats e espazos vitais que as comunidades teñen estruturado ao seu redor. Neste libro o autor percorre e sintetiza o camiño que o ser humano ten escollido para transitar co seixo na man ou na porta da casa; no berce ou na súa sepultura ademais doutros exemplos. Un itinerario, en definitiva, no que este libro amosa, por vez primeira, a transcendencia desta rocha e o contraste co perfil baixo que actualmente ocupa no mundo dos estudos tradicionais.

Operando de novo a súa taumaturxia, Rafa Quintía pon de manifesto o rol do seixo en Galicia como catalizador do mundo das crenzas e indutor da orde nos espazos intrinsecamente simbólicos das sociedades tradicionais.

Así, se a enfermidade e un desorde cómpre a acción restauradora de algo que condensa en si mesmo a idea de estruturación, firmeza, persistencia ou perfección.

Hai sociedades que entenden que os entes poden ter varias almas. Nesta nova Monografía da Sociedade Antropolóxica Galega, Rafa Quintía presenta a súa viaxe de milleiros de quilómetros pola xeografía galega e mais aló, na procura e rescate dunha das almas esquecidas da cultura galega, unha feita de seixo, co gallo de que poida seguir aportando estrutura e significado ao noso presente. Como sempre fixo.

Miguel Losada

 

TEXTO CONTRACAPA:

O antropólogo Rafael Quintía achéganos ao mundo simbólico do uso do seixo en Galicia. Un percorrido diacrónico dende as diferentes formas nas que aparece o seixo no rexistro arqueolóxico galego, centrándonos sobre todo no seu aspecto simbólico e no seu posible uso ritual, ata o mundo da antropoloxía e das aplicacións deste mineral en diferentes contextos da cultura popular galega. Na presente monografía o autor propón hipóteses esclarecedoras coas que poidamos avanzar na senda da interpretación do uso do cuarzo dende épocas antigas e en contextos rituais e simbólicos cronoloxicamente distantes.

DATOS TÉCNICOS:

Autor: Rafael Quintía Pereira
Editorial: Sociedade Antropolóxica Galega
Impresión: branco e negro
Tamaño: 21×15
174  páxinas
I.S.S.N. 2341-0353

PRÓLOGO

Rafael Quintía, senta neste novo traballo os alicerces da investigación dun dos temas mais fascinantes e conspicuos da tradición galega. Tal como xa fixera tamén cun dos seus libros anteriores, o dedicado uso do Alicornio na medicina tradicional galega, editado tamén pola SAGA, Rafa Quintía disponse neste ensaio a evidenciar e dignificar outro dos elementos clave para a comprensión do universo simbólico dos galegos.

O seixo está presente, dende as prodixiosas fonduras dos tempos, non soamente no solar galego como unha substancia abondosa, senón de xeito absolutamente selectivo en todos os hábitats e espazos vitais que as comunidades teñen estruturado ao seu redor. Neste libro o autor percorre e sintetiza o camiño que o ser humano ten escollido para transitar co seixo na man ou na porta da casa; no berce ou na súa sepultura ademais doutros exemplos. Un itinerario, en definitiva, no que este libro amosa, por vez primeira, a transcendencia desta rocha e o contraste co perfil baixo que actualmente ocupa no mundo dos estudos tradicionais.

Operando de novo a súa taumaturxia, Rafa Quintía pon de manifesto o rol do seixo en Galicia como catalizador do mundo das crenzas e indutor da orde nos espazos intrinsecamente simbólicos das sociedades tradicionais.

Así, se a enfermidade e un desorde cómpre a acción restauradora de algo que condensa en si mesmo a idea de estruturación, firmeza, persistencia ou perfección.

Hai sociedades que entenden que os entes poden ter varias almas. Nesta nova Monografía da Sociedade Antropolóxica Galega, Rafa Quintía presenta a súa viaxe de milleiros de quilómetros pola xeografía galega e mais aló, na procura e rescate dunha das almas esquecidas da cultura galega, unha feita de seixo, co gallo de que poida seguir aportando estrutura e significado ao noso presente. Como sempre fixo.

Miguel Losada

Secretario da SAGA 

Rexistro en vídeo da marcaxe solsticial de Invernía na pedrafita-menhir de San Cosme de Mántaras (Irixoa. Terra das Mariñas-A Coruña).
Máis datos acerca desta pedrafita no traballo do título publicado no "Fol de Veleno-2.015, anuario nº 5 da S.A.G.A.

Artigo de Miguel Losada, Secretario da Sociedade Antropolóxica Galega SAGA, publicado en “SAGA. Revista electrónica de investigación”. Outubro 2014.

ENTIDADE EDITORA: Sociedade Antroplóxica Galega (SAGA)

LUGAR DE EDICIÓN: Galicia (edición dixital)

ISSN: 2254-5964

LIGAZÓN: http://issuu.com/cadernodecampo/docs/blond__n_post14_4_/0

Artigo do antropólogo Rafael Quintía publicado en “SAGA. Revista electrónica de investigación”. Ano 2014.  

ENTIDADE EDITORA: Sociedade Antroplóxica Galega (SAGA)

LUGAR DE EDICIÓN: Galicia (edición dixital)

ISSN: 2254-5964

LIGAZÓN:

http://issuu.com/cadernodecampo/docs/os_outros_portal__n._trilitos_unha_?e=4321997/9817233

//e.issuu.com/embed.html#4321997/981723

Sorprendido e agradecido pola boa acollida que tivo na prensa a publicación e presentación do meu libro “Patrimonio Inmaterial de San Martiño de Salcedo”. Tamén debo dar as grazas ao concello de Pontevedra e en especial ao concelleiro de Patriomonio Hitórico Luis Bará polo apoio a este traballo e pola rolda de prensa que organizaron onte no concello para anunciar a presentación do libro que terá lugar mañá. Semella que pouco a pouco imos collendo conciencia da importancia e valor do noso patrimonio cultural e, sobre todo, inmaterial.

portada_diario_10122014

Na portada do Diario de Pontevedra. 10/12/2014

portada_diario_10122014 - copia

diario de pontevedra patrimonio salcedo

Reportaxe no  Diario de Pontevedra. 10/12/2014

faro de vigo patrimonio salcedo

Faro de Vigo. 10/12/2014

PATRIMONIO INMATERIAL DE SAN MARTIÑO DE SALCEDO

Datos técnicos:
Autor: Rafael Quintía Pereira
Editorial: Sociedade Antropolóxica Galega
Impresión: Branco e negro
Tamaño:20.5×15
570 páxinas
Ano: 2014
I.S.B.N.: 978-84-16121-16-8

San Martiño de Salcedo, a terra dos salgueiros, é unha parroquia con forte personalidade propia que afunde as súas orixes no pasado máis remoto. Os seus penedos agochan en silencio a milenaria linguaxe que gravaron os nosos devanceiros. Os seus cumios gardan a semente da nosa cultura. San Martiño de Salcedo é un universo mítico sobre o que se teceron historias, conto, lendas e crenzas construídas polas xeracións que habitaron estas fértiles terras penduradas sobre a vila de Pontevedra. O antropólogo Rafael Quintía recolle neste extenso traballo etnográfico unha boa mostra da riqueza cultural do patrimonio inmaterial desta parroquia pontevedresa que antano foi concello.

Page 1 of 13

Segue a Sociedade Antropolóxica Galega (SAGA) nas Redes Sociais.

Wordpress Blog da SAGA

FacebookEn Facebook

Twitter En Twitter

Youtube En Youtube

Para unha correcta visualización desta web recomendamos empregar un destes navegadores web:

firefoxLogo      chrome logo